Όχι δεν φταίνε οι «γύφτοι» .

Ως τα μέσα του προηγούμενου αιώνα  τα Άνω Λιόσια και η Φυλή ήταν ένας ευλογημένος τόπος με ένα εξαιρετικό κλίμα.

Πολλές Αθηναϊκές οικογένειες έκαναν εκεί τις καλοκαιρινές τους διακοπές ή και διακοπές διημέρων , γιατί η περιοχή ήταν σχετικά κοντά στην Αθήνα και ανάμεσα σε δύο πανέμορφα βουνά την Πάρνηθα και το Ποικίλο όρος.

Η περιοχή δεν είχε ούτε τις  στοιχειώδεις  τουριστικές υποδομές παρά μόνο κάποιες εξαιρετικές χασαποταβέρνες στο Καματερό και την Χασιά. 

Όμως μια μεγάλη μερίδα του ντόπιου πληθυσμού που ήταν σχετικά ευκατάστατη και διέθετε μεγάλες ιδιοκτησίες,  την εποχή της μεγάλης εσωτερικής μετανάστευσης (τις δεκαετίες του 50 και του 60),  θέλησε να πλουτίσει ακόμα περισσότερο με την ανεξέλεγκτη πώληση της γης.

Ζωντανεύει το πάρκο «Αντώνης Τρίτσης» της Ηλέκτρας Βισκαδουράκη

Εντάσσεται στο σχέδιο των πράσινων διαδρόμων του λεκανοπεδίου Αττικής

Μπαίνουν οι βάσεις για την ανάδειξη του υπερτοπικού χαρακτήρα του πάρκου περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης “Αντώνης Τρίτσης”, με τη διοίκηση του φορέα διαχείρισης να εντάσσει την έκταση των 913 στρεμμάτων στον σχεδιασμό για τους “πράσινους διαδρόμους”, που θα διατρέχουν τις περιοχές του λεκανοπεδίου Αττικής. Η πρόταση των πράσινων διαδρόμων έρχεται από τη διεθνή και ευρωπαϊκή εμπειρία, την οποία έχει υιοθετήσει σχετική μελέτη του ΕΜΠ και λαμβάνει τη μορφή είτε επανάχρησης εγκαταλελειμμένων σιδηροδρομικών υποδομών, είτε δημιουργίας νέων συνδέσεων μεταξύ κεντρικών περιοχών και περιφερειακών δήμων.

Οι εκλογές στην Βρετανία και ο "unelectable" Κόρμπιν. του Νίκου Μπιζά

άρθρο του Νίκου Μπιζά* στο νόστιμον ήμαρ (ένθετο στον Δρόμο της Αριστεράς)

Η νίκη των Συντηρητικών στις εκλογές της 8ης Μαΐου είναι μια νίκη πικρή.

 Οι χαμένες έδρες από μεριάς τους, και οι επιπλέον έδρες που κέρδισαν οι Εργατικοί^[1], κάνουν αυτές τις εκλογές άλλο ένα χαμένο στοίχημα για την Βρετανική δεξιά, η οποία βρέθηκε στη θέση από την οποία ήθελε να ξεφύγει ενάμιση μήνα πριν: μια εκλογική πρωτιά χωρίς την απαραίτητη πλειοψηφία, και χωρίς ξεκάθαρη λαϊκή εντολή για ένα σκληρό Μπρέξιτ.

Τι συμβαίνει με τα σκουπίδια στην Αττική (καταγραφή – εκτίμηση)

Μετά την πραγματοποίηση της ημερίδας για την διαχείριση των απορριμμάτων στην Αττική που συνδιοργανώθηκε από την ΠΕΔΑ και τον ΕΔΣΝΑ, πιστεύω πως είναι χρήσιμο  να δούμε  την κατάσταση που υπάρχει στο ζήτημα των μεγάλων έργων διαχείρισης απορριμμάτων στην Αττική ,  «ερμηνεύοντας»  ταυτόχρονα  και τις ανακοινώσεις  που έγιναν στην ημερίδα  από τον  αν. Υπουργό κ. Φάμελλο , όσο και τον κ. Σταύρου Ιατρού εκ μέρους του ΕΔΣΝΑ.

Ο κ. Φάμελλος  μιλώντας  για το θέμα των μεγάλων έργων στην Αττική είπε  :   «για να προχωρήσουν άμεσα οι περιβαλλοντικές επενδύσεις στην Αττική, από όπου θα κριθεί και ο περιβαλλοντικός στόχος της χώρας,  προετοιμάζουμε   σε συνεργασία με τον Αναπληρωτή Υπουργό Οικονομίας κ. Αλ. Χαρίτση την εκχώρηση των πρώτων 150 εκατ. ευρώ στην Περιφέρεια, δηλαδή στο ΠΕΠ Αττικής, για την υλοποίηση των Μονάδων με ωριμότητα».

Μια αντιφατική, αλλοπρόσαλλη και επικίνδυνη Δημοτική Αρχή Του Γιώργου Κομματά

Θα μπορούσε κανείς να είναι τόσο αυστηρός ή προσβλητικός με κάποια Δημοτική Αρχή; Και όμως ναι, όταν σωρεία επίσημων πράξεων, οι οποίες, μάλιστα, έχουν να κάνουν με το μοναδικό Μητροπολιτικό Πάρκο της Αττικής, ευτελίζουν, κυριολεκτικά, τον θεσμικό της ρόλο.

Αναρωτιέμαι πώς να χαρακτηρίσει κανείς τη Δημοτική Αρχή που δε σέβεται τη Δασική νομοθεσία, αγνοεί την προστασία του περιβάλλοντος και προβαίνει σε παρεμβάσεις εντός του Πάρκου, αναγκάζοντας το ίδιο το Δασαρχείο να καταθέσει μήνυση εναντίον της;

Συνδικαλιστές ή τσάμπα μάγκες ;

Θυμάστε  την 48ωρη πανελλαδική απεργία για το σύνολο των εργαζομένων στην τοπική αυτοδιοίκηση στις  22 και 23 Μαΐου που κήρυξε η ΠΟΕ-ΟΤΑ  ;

Θυμάστε  που ο ΧΥΤΑ Φυλής ήταν κλειστός λόγω της απεργίας  των εργαζομένων στον ΕΔΣΝΑ;

Ξέρετε πόσοι από τους εργαζόμενους στον ΧΥΤΑ απέργησαν τελικά και παρέμεινε ο ΧΥΤΑ κλειστός;  Κανένας δεν απέργησε!

Από τον πρόεδρο του σωματείου του ΕΔΣΝΑ ως τον  τελευταίο σαχλαμάρα που μιλάει για «οδοφράγματα των φτωχών» και πουλάει  επαναστατιλίκι , δεν απέργησε κανείς.  

Γειά σου Νικήτα

Τον Νικήτα τον Καμαρινόπουλο τον γνώριζα από μικρό παιδί. Ήταν αυτός που έστρωσε τα πρώτα μωσαϊκά στο πατρικό μου σπιτάκι στο Καματερό την δεκαετία του 60.

Η μοίρα το έφερε να είμαστε μαζί για 12 χρόνια δημοτικοί σύμβουλοι στο Καματερό.

Με τον Νικήτα είμαστε πάντα σε «ανταγωνιστικές» δημοτικές παρατάξεις αλλά διατηρούσαμε πάντα μια πολύ φιλική σχέση.

Τον εκτιμούσα και με εκτιμούσε, τον αγαπούσα και με αγαπούσε.  Δεν θα ξεχάσω ποτέ μια κουβέντα που μου είχε πει ένα βράδυ μετά από μια θυελλώδη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου. Θωμά σε εμπιστεύομαι πιο πολύ και από πολλούς δικούς μου, μου είπε.

Μου είπε ότι μου εμπιστεύεται ακόμα και την υπογραφή του σε ένα κείμενο που θα έγραφα για μια προσφυγή τα ξημερώματα χωρίς να του το δείξω..

Πριν από λίγο έμαθα πως ο Νικήτας μας άφησε.

Αισθάνομαι πως χάθηκε  ένα κομμάτι από την ζωή μου. Δεν έχω κουράγια να γράψω για την απώλεια του Νικήτα.

Γεια σου φίλε μου καλέ. Θα σε θυμάμαι για πάντα. 

Θωμάς.