Όταν αντιμετώπισα αυτό το δίλημμα η απόφασή μου ήταν στο κίνημα.
Γνωρίζω πως δεν υπάρχουν κανόνες σε αυτά τα ζητήματα και ο καθένας αποφασίζει σύμφωνα με τις συνθήκες που υπάρχουν τη δεδομένη στιγμή και με τη συνείδησή του.
Εμένα η ζωή μου τα έφερε έτσι να ασχολούμαι διαρκώς με την υπόθεση της χωματερής της Φυλής εδώ και 44 χρόνια .
Στην αρχή -το 1982- σαν δημοτικός σύμβουλος στο Καματερό , από το 1990 και μετά με τα τοπικά κινήματα της περιοχής , αργότερα σαν εργαζόμενος στον ΕΔΣΝΑ και συνδικαλιστής στην ΠΟΕ-ΟΤΑ και την ΑΔΕΔΥ και αργότερα σαν μέλος της Κ.Ε του ΣΥΡΙΖΑ.
Ότι και να έκανα η χωματερή με κάποιο τρόπο ήταν διαρκώς μπροστά μου.
Το 2005 μου ανατέθηκε από το κόμμα να συνοδεύσω στη χωματερή τον Αλέκο τον Αλαβάνο σε μια από τις πρώτες δημόσιες παρεμβάσεις του και το 2008 τον Αλέξη τον Τσίπρα όταν έγινε και αυτός νέος πρόεδρος. Θεωρήθηκε ισχυρός συμβολισμός να πηγαίνει ο νέος πρόεδρος στο μνημείο του περιβαλλοντικού μακελειού εκεί που ζουν οι κολασμένοι.
Το 2011 με τη διπλή ιδιότητα του συνδικαλιστή και του στελέχους του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ πρότεινα στον Αλέξη Τσίπρα να καταθέσουμε μια ολοκληρωμένη πρόταση του κόμματος για τη διαχείριση των απορριμμάτων και ο Τσίπρας συμφώνησε.
Πράγματι στις 12/10/2011 στην αίθουσα συνεδριάσεων της ΠΟΕ ΟΤΑ παρουσιάσαμε το πρόγραμμα του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ παρουσία του Τσίπρα .
Το πρόγραμμα περιλάμβανε τη θέση για « Συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα για το οριστικό κλείσιμο του ΧΥΤΑ Φυλής» και μπήκε ως ένθετο σε Κυριακάτικο φύλλο της ΑΥΓΗΣ. Η κατάθεση του προγράμματος ήταν για εμένα μια προσωπική δικαίωση μετά από τόσα 29 χρόνια προσπαθειών.
Το 2014 με την εκλογή της Ρένας Δούρου στην περιφέρεια Αττικής αισθάνθηκα σαν να συνωμότησε το σύμπαν για να γίνει αυτό που ήθελα. Πίστεψα πως η τύχη το έφερε να την κλείσουμε εμείς την χωματερή.
Όμως το σύμπαν δεν συνωμοτεί τελικά. Κάποιο λάθος έκανε ο Κοέλιο στον «αλχημιστή».
Το 2015 στο περιφερειακό σχέδιο Αττικής δεν υπήρχε καμιά δέσμευση για το κλείσιμο της χωματερής και εγώ από εκεί που σχεδίαζα και έκανα όνειρα, βρέθηκα να διαδηλώνω στις συνεδριάσεις του περιφερειακού συμβουλίου.
Ύστερα έσκασε το σκάνδαλο με τις κρυμμένες μελέτες του δήμαρχου Φυλής που το κόμμα αρνήθηκε να πάρει θέση και οι αρμόδιοι υπουργοί που είχαν υποχρέωση να ζητήσουν και να δημοσιεύσουν τις μελέτες, αρνήθηκαν να αναλάβουν τις ευθύνες τους.
Τότε κατάλαβα πως τα πράγματα θα γίνουν πολύ χειρότερα όπως και έγιναν τελικά με τα τραγικά γεγονότα του 2019 και την επέκταση της χωματερής.
Είχε έρθει η ώρα να πάρω τις προσωπικές μου αποφάσεις .
Η υπόθεση της χωματερής κατέληξε να γίνει για εμένα μια οδυνηρή αναμέτρηση με απανωτές ήττες και ήμουν υποχρεωμένος να τις αντιμετωπίσω με οποιοδήποτε κόστος. Και το κόστος ήταν πράγματι μεγάλο αλλά αν έκανα πίσω το κόστος θα γινόταν ακόμα μεγαλύτερο και μη διαχειρίσιμο για εμένα.
Αισθανόμουν πως ήμουν πλέον αντιμέτωπος με ένα σύστημα εξουσίας που απειλούσε τις αξίες μου.
Η αποδοχή της ήττας και ο συμβιβασμός δεν αποτελούσαν επιλογή. Μοναδική μου επιλογή ήταν να υπερασπιστώ όσα ορίζονταν από το αξιακό μου σύστημα.
Η θέση μου πλέον ήταν στο κίνημα και θα εξακολουθήσει να είναι δια βίου στο κίνημα.
Τον ΣΥΡΙΖΑ τον στήριζα για ιδεολογικοπολιτικούς λόγους και ας είχα συγκρουστεί σκληρά με τον κομματικό μηχανισμό.
Και τώρα που στηρίζω την ΕΛΑΣ πάλι για τους ίδιους ιδεολογικοπολιτικούς λόγους τη στηρίζω αλλά η θέση μου θα είναι πάντα στα κινήματα ότι και να γίνει στο μέλλον.
Για ένα πράγμα είμαι σίγουρος. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ άκουγε τα κινήματα μόνο σε καλό θα του έβγαινε. Αλλά επειδή το κόμμα είχε καταντήσει φέουδο κάποιων επιφανών στελεχών το μόνο που ενδιέφερε το μηχανισμό ήταν να μην τσαλακωθεί η εικόνα των επιφανών στελεχών. Δεν καταλάβαιναν πως με αυτόν τον τρόπο τσαλάκωναν την εικόνα του κόμματος συνολικά και τους απλούς ανθρώπους της αριστεράς.
Προσωπικά χαίρομαι που βλέπω τώρα νέους ανθρώπους να συμμετέχουν ενεργά και στα κινήματα και στα κομματικά επιτελεία όπως ο Θωμάς ο Μόσχος και αρκετοί άλλοι αξιόλογοι συνδικαλιστές.
Χαίρομαι και εύχομαι από την καρδιά μου να μην αντιμετωπίσουν ποτέ το δίλημμα που αντιμετώπισα εγώ και άλλοι σύντροφοι.
Αλλά αν τύχει και μπουν σε αυτό το δίλημμα θα τους έλεγα χωρίς δεύτερη σκέψη να αποφασίσουν να είναι με τα κινήματα.
Έτσι θα υπηρετήσουν καλύτερα και το αξιακό τους σύστημα και την αριστερά
Θωμάς του Εμμανουήλ Μπιζάς
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου